"It's the bad times that make you stronger, and the good times that keep you going."
SO TRUE.
Ik kan me van de afgelopen maanden goed herinneren dat er momenten waren dat ik dacht dat ik het niet lang meer ging trekken..en telkens bewees ik mezelf opnieuw het tegendeel. The wonders of the human being are endless...I Am Proud :-)
Terug met beide benen op de grond though: vanaf 19 februari ben ik 9 dagen VRIJ om te gaan en te staan waar ik wil...keuze lag natuurlijk voor de hand en was ook wel lichtelijk zo gepland: hup Zwijndrecht!! Dat een weldenkend mens uberhaupt naar zo'n gat kan verlangen...call me weird but I love my hometown! Al is Schotland maar net de zee over, ik denk dat de afstand er niet echt toe doet. Tuurlijk is het hiervandaan makkelijker even overvliegen dan vanuit Amerika (en ook een stuk goedkoper), maar het gevoel dat je van huis bent, en je de mensen die echt belangrijk zijn in je leven niet om je heen kunt hebben, blijft eender. Ik ben erg blij dat ik dat mag ervaren, alle vanzelfsprekendheid is namelijk weg en het familie- en vriendschapgevoel gaat vele malen dieper. Daarom ook een welgemeend dankjewel voor iedereen die mailt, skypt, msn't en belt, you keep me going and I really do love you.
Afgelopen zondag hadden we personeelsuitje, een logisch resultaat van het winnen van Department of the Quarter. Een diner en overnachting in Dundee's Swallow Hotel, zeer geslaagd. We moesten een moord op zien te lossen, 3 komische figuren (waaronder een vage versie van Sherlock Holmes) liepen rond om het verhaal vorm te geven, maar waar je niet veel wijzer van werd..uiteindelijk hadden we drie teams die allemaal een andere dader aanwezen..was wel lachen.
Later die avond de stad in gedoken met zo goed als iedereen...een avond om lang te koesteren omdat het echt onwijs gezellig en leuk was. Eerst naar The Lowdown, een kleine club waar het op zondagavond niet erg druk is - wij waren praktisch de enigen - , maar die helaas om 12 uur al de deuren sloot. Toen door naar Underground..een ondergrondse pub met dansvloer en heeeel veel karakter..daar konden we het met gemak volhouden tot een uur of 2. Iedereen uit z'n dak, de één nog meer dronken danwel aangeschoten - of nog steeds volhardend nuchter blijvend - dan de ander, ge-wel-dig. Je gaat mensen ineens heel anders bekijken...wat ook in tegenovergestelde richting het geval was, als de beentjes eenmaal van de grond zijn en de muziek is goed...you won't hand me the chair, I gotta go freestyle! Anyways, de dag erop dus semi-recovered huiswaarts gekeerd...en iedereen praat alleen maar over wanneer we het overdoen.., dus wie weet een maandelijks terugkerend event, Schotten houden nu eenmaal van een drankje!
Verder m'n hoofd aan het breken over hoe ik het meeste uit de komende 3 maanden kan halen met alle dingen die ik nog gedaan wil hebben voor ik dit land definitief verlaat. So much to see, so little time. Ik had gedacht 5 mei in Nederland te vieren, maar wellicht is dat iets te ambitieus..3 dagen na m'n laatste officiele dag hier. Als de financien het toelaten en ik vind een vrijwilliger die die week vrij kan krijgen, dan is de kans groot dat ik een rondreis ga maken...Lake District, en dan van Edinburgh naar Fort William, en van daaruit langs de westkust en Skye, verder de Hooglanden in en zo terug langs Inverness, zuidwaarts naar Stirling, en terug naar St Andrews.
Alain Clark (nieuwe held) says it best on Live It Out: "Nothing ever came of any dreamer who didn’t live it out". And I'm one hell of a dreamer :-)
Sorry lui, ben de laatste weken niet zo fotogeniek geweest dus helaas een keer plain old tekst..boring maar een goed excuus er volgende keer werk van te maken..beloofd is beloofd.
Later!
X M
31.1.08
20.1.08
Shadowland
De afgelopen week stond in het teken van de Genadeloze Griep. Wat zich in eerste instantie voordeed als een onschuldig verkoudheidje bleek een flinke griep die nog steeds niet helemaal over is. Het hinderlijkste eraan is nog wel dat je werkelijk tot niets in staat bent. Elke geluid is teveel, alleen het idee van iets eten of drinken staat je al tegen, en je bent zo slap dat je je bij elke stap die je neemt afvraagt of je de volgende wel moet nemen. Anyway, na een week van veel slapen begint iets in je zich te verzetten dus vanavond maar wat hoognodige boodschappen gehaald. Mocht m'n eetlust terugkeren dan heb ik het in ieder geval in húis!
Voor zover je helder na kunt denken terwijl zo'n virus door je lichaam giert, heb ik voor m'n bescheiden idee toch - zij het dan niet zichtbaar voor de buitenwereld - aardig wat werk verzet: in m'n hoofd. Misschien moet je koortsflitsen zelfs als groeimomenten zien? Who knows!
Om een lang verhaal kort te maken: ik ben naar mezelf op zoek gegaan. Ik kan je vertellen, dat is zoeken naar een speld in een hooiberg, maar het doel is uiteindelijk toch wel aardig bereikt.
Wellicht is het wat aan de vroege kant hiervoor, maar deze periode hier in Schotland is anders uit de doeken gekomen dat ik had verwacht, en niet altijd in even leuke zin. Waar ik wel van overtuigd ben is dat ik het een "lessson learned" kan noemen. Als ik het over kon doen zou ik het heel anders aanpakken. Maar dat gaat nu eenmaal niet. We gaan nu de laatste 3,5 maand in om vooral de aandacht te vestigen op het scriptie-project, wat een cruciaal onderdeel zal uitmaken van mijn afstuderen. Met de juiste begeleiding en een kick-ass men-taliteit (daar moeten we ons nog even in verdiepen..) moeten die er doorheen gaan vlíegen :-)
Het is dus nog even doorbijten, maar dan is het ook voltooid verleden tijd en kunnen we aan een echte toekomst gaan werken. Een toekomst in Nederland welteverstaan. Voel me hier namelijk tch wel behoorlijk uit balans. Wat niet wil zeggen dat ik mijn dromen van wonen & werken in de States of waar dan ook laat varen, zeker niet, maar er zijn belangrijkere dingen.
Het lijkt ook iets van de laatste tijd te zijn om dingen vooral nú te doen en niet pas over een paar maanden of een paar jaar. Nee, want dan zou het wel eens te laat kunnen zijn. Deels heb ik mij in dat soort gedachten altijd kunnen vinden, simpelweg omdat het zo waar is. Wie zegt dat je er over een jaar uberhaupt nog bent? Wie zegt dat je over 8 maanden nog kunt reizen? Voor hetzelfde geld zit je in een rolstoel, of ben je iemand tegengekomen die lang niet zo avontuurlijk is als jij. En wat doe je dan?
Knudde. Het maakt het nemen van beslissingen er niet makkelijker op. Een hoofd leeg, een hart vol, zoveel willen, maar niet weten wat. Het is me duidelijk dat ik in elk opzicht een Waterman ben. Dat schept vertrouwdheid, want dat maakt me niet de enige. En soms mis ik de gut om ergens volledig voor te gaan, schaamteloos en zonder enige twijfel. Als ik dat kan bereiken, al is het maar voor één keer, dan kan niets me meer te veel zijn.
Als ik in mei/juni klaar ben ga ik in elk geval eerst geld verdienen. Ik weet nog niet waar, maar ik kijk zo nu en dan vast rond wat er op de markt is. Een eigen appartementje in Dordt of Zwijndrecht is dan een tweede zet richting a grown-up life.
By the way: een nieuwo foto rechtsboven. In een moment van verstandsverbijstering had ik 'm gemaakt, en ik vind hem zo treffend dat ik er zelf ook langer dan 2 seconden naar kan kijken zonder 15 keer af te vragen waarom ik een foto van mezelf heb gemaakt (most people don't do that, or, at least, that's what they make you believe).
Nog één ding: met ingang van dit jaar heb ik het woord hoop, en elke vervoeging of afgeleide ervan, uit m'n vocabulaire geschrapt. Bij hopen klinkt altijd een maar-wat-als-het-nou-niet-lukt.. wat in mijj beleving de hele kracht van iets doen en bereiken ondermijnd. Dus ik doe niet meer aan hopen, ik ga voor geloven. Live, love, life, give love.
February here we come!
Kus
Voor zover je helder na kunt denken terwijl zo'n virus door je lichaam giert, heb ik voor m'n bescheiden idee toch - zij het dan niet zichtbaar voor de buitenwereld - aardig wat werk verzet: in m'n hoofd. Misschien moet je koortsflitsen zelfs als groeimomenten zien? Who knows!
Om een lang verhaal kort te maken: ik ben naar mezelf op zoek gegaan. Ik kan je vertellen, dat is zoeken naar een speld in een hooiberg, maar het doel is uiteindelijk toch wel aardig bereikt.
Wellicht is het wat aan de vroege kant hiervoor, maar deze periode hier in Schotland is anders uit de doeken gekomen dat ik had verwacht, en niet altijd in even leuke zin. Waar ik wel van overtuigd ben is dat ik het een "lessson learned" kan noemen. Als ik het over kon doen zou ik het heel anders aanpakken. Maar dat gaat nu eenmaal niet. We gaan nu de laatste 3,5 maand in om vooral de aandacht te vestigen op het scriptie-project, wat een cruciaal onderdeel zal uitmaken van mijn afstuderen. Met de juiste begeleiding en een kick-ass men-taliteit (daar moeten we ons nog even in verdiepen..) moeten die er doorheen gaan vlíegen :-)
Het is dus nog even doorbijten, maar dan is het ook voltooid verleden tijd en kunnen we aan een echte toekomst gaan werken. Een toekomst in Nederland welteverstaan. Voel me hier namelijk tch wel behoorlijk uit balans. Wat niet wil zeggen dat ik mijn dromen van wonen & werken in de States of waar dan ook laat varen, zeker niet, maar er zijn belangrijkere dingen.
Het lijkt ook iets van de laatste tijd te zijn om dingen vooral nú te doen en niet pas over een paar maanden of een paar jaar. Nee, want dan zou het wel eens te laat kunnen zijn. Deels heb ik mij in dat soort gedachten altijd kunnen vinden, simpelweg omdat het zo waar is. Wie zegt dat je er over een jaar uberhaupt nog bent? Wie zegt dat je over 8 maanden nog kunt reizen? Voor hetzelfde geld zit je in een rolstoel, of ben je iemand tegengekomen die lang niet zo avontuurlijk is als jij. En wat doe je dan?
Knudde. Het maakt het nemen van beslissingen er niet makkelijker op. Een hoofd leeg, een hart vol, zoveel willen, maar niet weten wat. Het is me duidelijk dat ik in elk opzicht een Waterman ben. Dat schept vertrouwdheid, want dat maakt me niet de enige. En soms mis ik de gut om ergens volledig voor te gaan, schaamteloos en zonder enige twijfel. Als ik dat kan bereiken, al is het maar voor één keer, dan kan niets me meer te veel zijn.
Als ik in mei/juni klaar ben ga ik in elk geval eerst geld verdienen. Ik weet nog niet waar, maar ik kijk zo nu en dan vast rond wat er op de markt is. Een eigen appartementje in Dordt of Zwijndrecht is dan een tweede zet richting a grown-up life.
By the way: een nieuwo foto rechtsboven. In een moment van verstandsverbijstering had ik 'm gemaakt, en ik vind hem zo treffend dat ik er zelf ook langer dan 2 seconden naar kan kijken zonder 15 keer af te vragen waarom ik een foto van mezelf heb gemaakt (most people don't do that, or, at least, that's what they make you believe).
Nog één ding: met ingang van dit jaar heb ik het woord hoop, en elke vervoeging of afgeleide ervan, uit m'n vocabulaire geschrapt. Bij hopen klinkt altijd een maar-wat-als-het-nou-niet-lukt.. wat in mijj beleving de hele kracht van iets doen en bereiken ondermijnd. Dus ik doe niet meer aan hopen, ik ga voor geloven. Live, love, life, give love.
February here we come!
Kus
14.1.08
Snottebellen..
We zijn alweer 2 weken into "the new year", de tijd lijkt in een oogwenk voorbij te gaan.
De eerste nieuwjaarsdip heeft zich inmiddels ook aangediend, sinds zondag ben ik heerlijk verkouden, met alle gevolgen van dien (keel, neus, hoofdpijn, het valt nog te bezien of de oren gaan joinen maar liever niet!).
Vandaag zou ik een frisse start maken, aangezien m'n scriptie nu eindelijk een beetje van de grond is gekomen. Afgelopen vrijdag heb ik met Jackie van Human Resources besproken wat de bedoeling is, en zij had eigenlijk al een heel plan op tafel. Mijn ideeen sloten daar mooi op aan, aangezien het buiten trainen vooral ook om Performance Management gaat (duur woord maar het gaat gewoon om het naleven van de regels, en of iedereen voldoende support ontvangt om zijn of haar taak goed te vervullen). Dat is zegmaar het overkoepelende iets....voor je gaat trainen moet je eerst de behoeften die leven in kaart brengen. Dat is dan ook de eerste stap: interviews!!
Echter gezien mijn lichamelijke status bleef die frisse start nogal uit, en ben ik vanmiddag begonnen met een interne en externe analyse van het hotel...die ik eigenlijk twee maanden geleden al af had moeten hebben, maar door werkdruk komt het daar niet van! En op een vrije dag wil je toch best even op adem komen als het even kan.. Afijn, begin is gemaakt dus we gaan er nu ook tegenaan (WANNEER we weer opgeknapt zijn).
Sinds dinsdag is er ook een nieuwe huisgenoot in de picture: Joost uut Almelo. Theresa is ingetrokken bij Jatin dus woont hij nu op Watson Avenue. Er wordt dus weer een aardig mondje Nederlands gepraat, wat ik niet erg vind :-) Qua koken gaat het ook goed, heb de smaak van risotto te pakken, die steeds beter lukt, yum!!
Afijn, verder weinig nieuws. Volgende maand weer een weekje overvliegen, een break kan ik wel goed gebruiken nu, weer iets om naar uit te kijken.
Tijd is ook aangebroken om te gaan zien wat we hierna willen gaan doen. Een beetje regelmaat mag er wel in zitten, maar studeren wordt het waarschijnlijk niet meer. Ogen open en volle koers vooruit, eens zien wat Nederland te bieden heeft ;-)
Een dikke kus en tot de volgende...
Martijn
PS: het personeelsfeest was trouwens ook erg geslaagd! Lekker gegeten, gedronken, gedanst.. Filmpje volgt nog .
De eerste nieuwjaarsdip heeft zich inmiddels ook aangediend, sinds zondag ben ik heerlijk verkouden, met alle gevolgen van dien (keel, neus, hoofdpijn, het valt nog te bezien of de oren gaan joinen maar liever niet!).
Vandaag zou ik een frisse start maken, aangezien m'n scriptie nu eindelijk een beetje van de grond is gekomen. Afgelopen vrijdag heb ik met Jackie van Human Resources besproken wat de bedoeling is, en zij had eigenlijk al een heel plan op tafel. Mijn ideeen sloten daar mooi op aan, aangezien het buiten trainen vooral ook om Performance Management gaat (duur woord maar het gaat gewoon om het naleven van de regels, en of iedereen voldoende support ontvangt om zijn of haar taak goed te vervullen). Dat is zegmaar het overkoepelende iets....voor je gaat trainen moet je eerst de behoeften die leven in kaart brengen. Dat is dan ook de eerste stap: interviews!!
Echter gezien mijn lichamelijke status bleef die frisse start nogal uit, en ben ik vanmiddag begonnen met een interne en externe analyse van het hotel...die ik eigenlijk twee maanden geleden al af had moeten hebben, maar door werkdruk komt het daar niet van! En op een vrije dag wil je toch best even op adem komen als het even kan.. Afijn, begin is gemaakt dus we gaan er nu ook tegenaan (WANNEER we weer opgeknapt zijn).
Sinds dinsdag is er ook een nieuwe huisgenoot in de picture: Joost uut Almelo. Theresa is ingetrokken bij Jatin dus woont hij nu op Watson Avenue. Er wordt dus weer een aardig mondje Nederlands gepraat, wat ik niet erg vind :-) Qua koken gaat het ook goed, heb de smaak van risotto te pakken, die steeds beter lukt, yum!!
Afijn, verder weinig nieuws. Volgende maand weer een weekje overvliegen, een break kan ik wel goed gebruiken nu, weer iets om naar uit te kijken.
Tijd is ook aangebroken om te gaan zien wat we hierna willen gaan doen. Een beetje regelmaat mag er wel in zitten, maar studeren wordt het waarschijnlijk niet meer. Ogen open en volle koers vooruit, eens zien wat Nederland te bieden heeft ;-)
Een dikke kus en tot de volgende...
Martijn
PS: het personeelsfeest was trouwens ook erg geslaagd! Lekker gegeten, gedronken, gedanst.. Filmpje volgt nog .
1.1.08
It's a New Day!
Allemaal de beste wensen voor het nieuwe jaar!! Tussen de bedrijven door toch een paar slokjes champagne weg weten te slikken dus geproost is er.
Direct ook een nieuw persoonlijk record, 19,5 uur gewerkt...wiiiii! Vandaag nog een avonddienst werken (van 3 tot 3 gok ik) en dan woensdag BIJKOMEN. New Year's Eve in het Fairmont is wel een belevenis hoor, wordt echt uitgepakt, een band, heeeeel veel confetti, doedelzakkorps, vurwerk..al duurde dat laatste niet zo lang, in Nederland kunnen we dat toch echt beter.. Gebrek aan oliebollen ook..als ik in februari naar huis kan komen hoop ik dat iemand er nog een paar in de vriezer heeft verstopt...?
Dikke kus allen, wij zien ons snel weer X
Martijn
Direct ook een nieuw persoonlijk record, 19,5 uur gewerkt...wiiiii! Vandaag nog een avonddienst werken (van 3 tot 3 gok ik) en dan woensdag BIJKOMEN. New Year's Eve in het Fairmont is wel een belevenis hoor, wordt echt uitgepakt, een band, heeeeel veel confetti, doedelzakkorps, vurwerk..al duurde dat laatste niet zo lang, in Nederland kunnen we dat toch echt beter.. Gebrek aan oliebollen ook..als ik in februari naar huis kan komen hoop ik dat iemand er nog een paar in de vriezer heeft verstopt...?
Dikke kus allen, wij zien ons snel weer X
Martijn
Abonneren op:
Posts (Atom)