Coming Down

Wat gaat een week toch snel voorbij. Zo tel je de dagen af voor je naar huis mag, en zo ben je alweer terug en gesetteld en aan het werk. BIZAR!

Maar het moet gezegd, het was wel een zeer geslaagde week. Net als in oktober was het wel weer een soort van droom, maar dit maal wel een stuk echter. Ik heb genoten. Woensdag terugreisdag passeerde alles de revue..elk moment.. Waanzinnig. Een diep gevoel van verbondenheid met thuis, familie, vrienden, roots..ik had het voor geen goud willen missen. En ik blijf het zeggen, als je zo op afstand woont voor een tijd(je) dan schept dat een bepaald perspectief waarin je alles wat met "thuis" te maken heeft eigenlijk veel intenser beleef. Als ik er aan terug denk krijg ik ook een raar gevoel in m'n buik. Niet van verlangen, maar, meer van "goh, dat was toch eigenlijk wel heel speciaal". Zo denk ik ook dat dat één van de dingen is die ik uit deze stageperiode heb moeten halen. Zonder dit had ik dat zo nooit kunnen zien.

Het verlangen naar een eigen huisje-boompje-beestje is na deze break wel behoorlijk aangewakkerd. Ik realiseer me nu ook dat dat wat me hier zo tegenstaat niet het lánd is, maar slechts het werk, het hotel, de manier waarop de dingen hier gaan, en de relatie ten opzichte van sommige mensen. Je hebt het in het leven nu eenmaal niet altijd voor het kiezen, dus moet je er het beste van proberen te maken.

Zoals eerder gezegd worden deze laatste 9 weken dan ook beslissend. De scriptie moet af - first and foremost - en er valt nog een leerdoel of drie te behalen waar de nodige input en moed voor verzameld moet worden. Al met al dus met recht de laatste loodjes!

Wat er bij terugkomst in mei op stapel staat is nog onbepaald. Feit is dat er een breed scala aan mogelijkheden aanwezig is en ik eigenlijk niet echt weet wat ik wil. Je zou verwachten dat een vent van 27 daar toch al wel achter zou zijn, maar niets is minder waar, besluitvormigheid is niet mijn sterkste vak. Ben ik eenmaal ergens (bijna) mee klaar dan wil ik eigenlijk weer iets compleet anders. Ik kan me dan ook voorstellen dat mijn omgeving daar nogal eens moe van wordt, maar wat doe je eraan, ik ben Waterman!

Een job in het theater lijkt me een leuke uitdaging, het hotelwezen vind ik van wat ik hier heb gezien vrijwel inspiratieloos...ik wil ergens werken waar de creatieve geest nimmer slaapt en waar het hart nog jong is. Met andere woorden: niet teveel regels opvolgen maar ergens juist je eigen draai een beetje aan kunnen geven. Ik merk hier namelijk ook dat dat een goed gevoel oplevert en je op die manier de dingen ook vaak prettiger eigen leert te maken.

Anyway.. Aan die creatieve kant van mij zitten natuurlijk tal van haken en ogen. Je voelt de bui al hangen, voor het stillen van mijn danslust (na het zien van 3 op Reis met Edsilia Rombley in Cuba afgelopen zondag weer volledig boven komen drijven, Sálsa!) zoek ik, jawel, een partner? Vrijwilligers welkom! ;-)

Verder ein wenig te melden.. Nederlandse voorraadje gaat hárd, niet normaal. En oh ja, moet snel op zoek naar een voordelige pakketservice..wil ik alles ook mee terug kunnen nemen...damn het idee mijn eigen kussen hier achter te moeten laten..huiver.

Een laatste ding. Vlak voor ik naar Nederland kwam heb ik de film The Waterhorse gezien. Mooie film over het monster van Loch Ness - die hier niet Nessy heet maar Crusoe - met genoeg mysterie maar toch iets mist... Bij de aftiteling hoor je Sinead O'Connor's titelsong "Back Where You Belong"... Kippevel. Dacht eerst dat het Missy Higgins was. Anyway...muziektip!!!!


Tot de volgende mensjes! X