Daar sta je dan,, 2,5 maand te gaan, en je voelt dat je groeit, beter wordt, en er – eindelijk – lol in begint te krijgen ondanks de gekte. Zou ik dan tóch...? ;-)
Je beseft je, omdat het jezelf betreft, niet zo wat je meemaakt, doormaakt, en wat dat eigenlijk met je doet. Besef me wel dat dit niet zomaar een periode is, maar “something very profound”. Het is ook echt een thuis geworden, en ik ben dan ook zeer nieuwsgierig hoe ik het “weer thuis” dadelijk ga ervaren. In mindere tijden is de heimwee heel heftig, en kun je jezelf enórm zielig vinden.. Ik ben echter niet voor één gat te vangen dus – omdat je wel móet – zet je je daar overheen. OF dat je ook sterker maakt vind ik moeilijk te zeggen. Kan niet zeggen of ik het type ben dat nooit volledig kan aarden in een ander land vanwege het verlangen naar “thuis”, of dat ik juist nog middenin het proces zit daarin makkelijker te worden.
Ik herinner me dat ik een paar maanden geleden meldde dat deze periode in St Andrews slechts een oefening is, een opstapje naar..wie weet, een leven waar dan ook. Eerlijk gezegd blijft dat gevoel wel - en ook wel vrij sterk - aanwezig. Geen idee hoe ik me ga voelen als ik weer in Nederland ben. Of ik weer snel aan alles gewend ben, vis int water, of dat ik juist weer heel snel behoefte heb aan ene nieuwe omgeving.. Ik volg niet voor niets met grote affiniteit resiprogramma's. In 3 op Reis ging afgelopen zondag Jeroen Kijk in de Vegte naar San Francisco, onder het motto hoe groen is het daar (denk recycle, natuurbehoud, uitstoot CO2, etc). Blijft een mooi stukje aarde...en het afgaan van die westkust blijft VET en een droom die ik hoop ooit waar te maken. Net als het doen van de Route 66 uiteraard. Vrijheid!
Echter zonder geld geen plannen te verwezenlijken dus voor het zover is gaan we dus eerst maar lekker verdienen....
Iets anders. Goede series met realistische verhaallijnen en onwijs acteertalent doen ‘t bij vaak bijzonder goed. Soms zitten daar ook ontroerende uitspraken in, vaak met een waarheid als een koe.
Lees dit dan:
“I guess when your heart gets broken, you start to see the cracks in everything. I'm convinced that tragedy wants to harden us,
and that our mission is to never let it.
I guess we are learning little by little that we decide what our lives are gonna be.”
En:
“Things happen to us, but it’s our reactions that matter.”
(from Felicity)Ligt een beetje in het verlengde van “het gaat niet om het doel, maar de weg ernaartoe”.
Woorden van m’n stagebegeleidster uit Leeuwarden - "blijf vooral jezelf" - komen dan ook extra aan. Dat is waar ik in geloof, en tuurlijk verander je tot op zekere hoogte, groei je in je capaciteiten en wordt je door tijd en ervaring verder gevormd, maar in de kern blijf je wie je bent. Thank God for that one. I'm me!
Volgens mij heb ik teveel Stephen Covey gelezen..
Ben inmiddels druk aan het pakken geslagen...koffer zit al halfvol met spul dat ik de komende maanden toch niet meer ga gebruiken. Of ze daar in Zwijndrecht ook zo blij mee zijn is een tweede....... (is er al een kast leeg?).
De toekomst houd verder nog veel verborgen. Met die scriptie komt het wel goed, ben op dreef, maar wat zich daarna zal ontwikkelen...? Zo nu en dan een cruciale knoop doorhakken kan het aantal keuzemogelijkheden spontaan drastisch doen dalen...MAARJA, mij kennende, en zijnde Waterman: geef me de vrijheid! Misschien helpt het als ik er niet in elk verhaal op terugkom ;-)
Vrijdag stonden ineens twee collega’s op de stoep met zelfgebakken cakejes... SWEET!! Echt vet lief, stond echt een beetje perplex.. Wordt natuurlijk ook wel een feestje verwacht dus wie weet in maart WANNEER zich een rustige week voordoet (!).
Vandaag de afgrond van dichbij meegemaakt...in de vorm van een schoonmaakactie in het bos bij de wilde dieren Zonder gekheid, eens in de zoveel tijd wordt het natuurgebied rondom het hotel uitgekamd op zoek naar troep. Onderweg kom je hele dumpsites tegen, maar ook sporen van een hert.. Hoezo contrast? Het resultaat mocht er zijn: 5 zakken vol. Erg leuk om mensen met wie je praktisch nooit te maken hebt op zo’n manier toch te leren kennen. Als we de spirit erin houden hebben we elke maand een actie van ons Green Team..hoewel het dit keer overwegend bruin was (van top top teen onder de modder..).
Verder heeft de manager van Esperante ook de handdoek in de ring gegooid. Er was blijkbaar flink op ‘r ingepraat bij haar sollicitatie. Kennelijk had ze gesolliciteerd voor supervisor maar vond men dat ze het managerschap ook wel aankon (je kan maar zonder zitten). Echter zonder (de juiste) support en geen vaste staff was de emmer snel vol. Nu moet noodgedwongen de F&B manager inspringen, die amper weet hoe het restaurant uberhaupt drááit (wat op zich al schunnig is). Talking about organisatie...
Achjaaa! Langs de zijlijn staan is ook wel erg makkelijk.
Ik ga er weer een eind aan breien. Volgende verslagje zal wel uit Nederland komen.. Keepin’ you posted!
X
PS: funny pipers op het personeelsfeest vorige maand:
