Shadowland

De afgelopen week stond in het teken van de Genadeloze Griep. Wat zich in eerste instantie voordeed als een onschuldig verkoudheidje bleek een flinke griep die nog steeds niet helemaal over is. Het hinderlijkste eraan is nog wel dat je werkelijk tot niets in staat bent. Elke geluid is teveel, alleen het idee van iets eten of drinken staat je al tegen, en je bent zo slap dat je je bij elke stap die je neemt afvraagt of je de volgende wel moet nemen. Anyway, na een week van veel slapen begint iets in je zich te verzetten dus vanavond maar wat hoognodige boodschappen gehaald. Mocht m'n eetlust terugkeren dan heb ik het in ieder geval in húis!

Voor zover je helder na kunt denken terwijl zo'n virus door je lichaam giert, heb ik voor m'n bescheiden idee toch - zij het dan niet zichtbaar voor de buitenwereld - aardig wat werk verzet: in m'n hoofd. Misschien moet je koortsflitsen zelfs als groeimomenten zien? Who knows!
Om een lang verhaal kort te maken: ik ben naar mezelf op zoek gegaan. Ik kan je vertellen, dat is zoeken naar een speld in een hooiberg, maar het doel is uiteindelijk toch wel aardig bereikt.

Wellicht is het wat aan de vroege kant hiervoor, maar deze periode hier in Schotland is anders uit de doeken gekomen dat ik had verwacht, en niet altijd in even leuke zin. Waar ik wel van overtuigd ben is dat ik het een "lessson learned" kan noemen. Als ik het over kon doen zou ik het heel anders aanpakken. Maar dat gaat nu eenmaal niet. We gaan nu de laatste 3,5 maand in om vooral de aandacht te vestigen op het scriptie-project, wat een cruciaal onderdeel zal uitmaken van mijn afstuderen. Met de juiste begeleiding en een kick-ass men-taliteit (daar moeten we ons nog even in verdiepen..) moeten die er doorheen gaan vlíegen :-)
Het is dus nog even doorbijten, maar dan is het ook voltooid verleden tijd en kunnen we aan een echte toekomst gaan werken. Een toekomst in Nederland welteverstaan. Voel me hier namelijk tch wel behoorlijk uit balans. Wat niet wil zeggen dat ik mijn dromen van wonen & werken in de States of waar dan ook laat varen, zeker niet, maar er zijn belangrijkere dingen.
Het lijkt ook iets van de laatste tijd te zijn om dingen vooral nú te doen en niet pas over een paar maanden of een paar jaar. Nee, want dan zou het wel eens te laat kunnen zijn. Deels heb ik mij in dat soort gedachten altijd kunnen vinden, simpelweg omdat het zo waar is. Wie zegt dat je er over een jaar uberhaupt nog bent? Wie zegt dat je over 8 maanden nog kunt reizen? Voor hetzelfde geld zit je in een rolstoel, of ben je iemand tegengekomen die lang niet zo avontuurlijk is als jij. En wat doe je dan?
Knudde. Het maakt het nemen van beslissingen er niet makkelijker op. Een hoofd leeg, een hart vol, zoveel willen, maar niet weten wat. Het is me duidelijk dat ik in elk opzicht een Waterman ben. Dat schept vertrouwdheid, want dat maakt me niet de enige. En soms mis ik de gut om ergens volledig voor te gaan, schaamteloos en zonder enige twijfel. Als ik dat kan bereiken, al is het maar voor één keer, dan kan niets me meer te veel zijn.

Als ik in mei/juni klaar ben ga ik in elk geval eerst geld verdienen. Ik weet nog niet waar, maar ik kijk zo nu en dan vast rond wat er op de markt is. Een eigen appartementje in Dordt of Zwijndrecht is dan een tweede zet richting a grown-up life.

By the way: een nieuwo foto rechtsboven. In een moment van verstandsverbijstering had ik 'm gemaakt, en ik vind hem zo treffend dat ik er zelf ook langer dan 2 seconden naar kan kijken zonder 15 keer af te vragen waarom ik een foto van mezelf heb gemaakt (most people don't do that, or, at least, that's what they make you believe).

Nog één ding: met ingang van dit jaar heb ik het woord hoop, en elke vervoeging of afgeleide ervan, uit m'n vocabulaire geschrapt. Bij hopen klinkt altijd een maar-wat-als-het-nou-niet-lukt.. wat in mijj beleving de hele kracht van iets doen en bereiken ondermijnd. Dus ik doe niet meer aan hopen, ik ga voor geloven. Live, love, life, give love.

February here we come!
Kus