Persoonlijk Record!

Afgelopen zondag was dan eindelijk het moment daar om te presteren...en dat is goed gelukt moet ik eerlijk toegeven! In een tijd van 1:28:34 heb ik de voorspelde 16,1 km afgelegd, een niveau persoonlijk record!!! Onwijs gaaf, alles eromheen is sowieso al kicken, maar dan ga je die IJ-tunnel in en krijg je het even benauwd. Je loopt al gauw te snel en bij het einde begint de klim.. Even later zie je dan de eerste supporters langs de kant van de weg en met de goede beats op je Ipod trek je dan weer snel bij. Onderweg heb je bijna geen benul van hoe hard je loopt, hoeveel km je al hebt gehad, etc. Gek genoeg was ik daar ook niet mee bezig, het ging lekker en voor mijn gevoel ging ik ook best snel. Gemiddeld, bleek achteraf, 10,9 km/uur.. niet slecht voor een eerste keer.

Spierpijn is momenteel dan wel niet om over naar huis te schrijven, maar dat hoort erbij en heb je er voor over. Toch 260 euro voor kankeronderzoek opgebracht, waarvoor mijn dank!!
Plan is om in januari mee te lopen met de halve marathon in Egmond. Trainen blijven we dus sowieso..

HNY wordt met de week leuker en meer en meer een tweede thuis. Op een gegeven moment zul je je daar dus ook wel gaan identificeren met de rest van de inboedel :-)

Ik zet het spierherstel nog even voort en hoop binnenkort weer verder te kunnen met lopen.. Nieuwe Armin van Buuren (In & Out Of Love) is uitermate geschikt voor tempo!

X

Big Deals

The only thing constant in the world is change.

Going through "the motions" is fully complementary to this.

8 mei 2008, op zee:


De afgelopen maanden hebben veel met me gedaan. Ik heb gemerkt dat ik moeite heb met dingen af te sluiten, dingen en mensen te laten gaan en dat ook op een gezonde manier, zonder spijt of wrok. Te accepteren dat dingen niet lopen zoals je graag zou willen, en in te zien dat je veel in het leven nu eenmaal aan het lot of hoe je het ook wilt noemen moet overlaten. You can't control it so let it go. And more importantly: stay realistic.

Als een donkere wolk hing de beoordeling van mijn scriptie al enige tijd boven mijn hoofd, het duurde ne duurde maar en bij mijn stagebedrijf had het duidelijk geen prioriteit. Na een hele serie onbeantwoorde mails en telefoontjes kwam daar gister EINDELIJK het verlossende antwoord op in de vorm van een geslaagde beoordeling! Mijn hormoonhuishouding hád het niet meer, uitzinnigheid allover, als het aan mij had gelegen had ik mezelf helemaal de vernieling in gefeest ware het niet dat ik al redelijk kapot was en mijn voetjes toch enig respect verdienden, zeker met het oog op volgende maand en de komende weken.

Ondanks de endorfine (a new regular in my vocabulary) die vrijkwam bij het zien van de positieve feedback wordt het FEEST dus nog even uitgesteld en wel tot begin oktober (datum van uitreiking is nog niet bekend maar ik gok de 3e of de 10e)!

Een nieuwe (door)start heb ik inmiddels gemaakt in de vorm van het accepteren van een functie als receptionist bij Hotel New York, bij menigeen wel bekend als het voormalige kantoor van de Holland-Amerika Lijn, op de Kop van Zuid in Rotterdam. Hier ben ik vorige week begonnen en het bevalt uitstekend!!

Op persoonlijk vlak ben ik weer aan het schrijven geslagen. Vooral in Schotland maar ook daarvoor al schreef ik zo nu en dan voor mezelf, meer als uitlaatklep, en om dingen vaak ook letterlijk op een rijtje te krijgen. Soms springt een bepaalde phrase of een bepaald begrip je te binnen waar je eigenlijk meteen iets mee moet, iets wat op dat moment zo "current" is dat je het voor je eigen gezondheid bijna uit je systeem wilt schrijven. Dingen die je bv. vaker dan je wilt uit slaap houden en energie vreten, gedachten, gevoelens.. Opeens is dan soms het moment daar en ben je het voor een deel ook kwijt wanneer het in een mum van tijd op papier voor je staat. Heftig vaak omdat het ook confronterend kan zijn, maar altijd eerlijk en echt. Lekker om dat zo te kunnen :-) het schept ruimte daarboven en je leert meer dan eens dingen in perspectief te zien.

Ik loop ook al enige tijd met het onderwerp "preconceived notions" in mijn hoofd maar kom hier niet veel verder mee.. Je hebt vaak bepaalde ideeen bij iemand of iets, je denkt precies te weten hoe iets zit, maar onbewust weet je wellicht óók dat je er finaal naast zit of kunt zitten. De meeste mensen echter staren zich blind op hun eigen overtuiging en delven op die manier zelf het onderspit. Zonde want het kan een misverstand voorkomen.

Deep shit once again maar that's life! Iets luchtigers: ik loop inmiddels 5 kwartier!! Krijg steeds meer zin in de halve marathon, word zo mega :-) Bouw het nu per week op omdat ik de consequenties heb gevoeld van te enthiousiast vol overgave jezelf vooral niet laten kennen...dat doet namelijk verrekte zeer! Loop ik 1x per week dan weet ik dat ik het volhoud en geen pijn in mijn benen krijg. Loop ik vaker dan kan ik het vergeten en haal ik nog geen half uur. Zo leert een mens zich kennen.

Amidst all this it's fun fun fun! Ik prijs mij een gelukkig en bevoorrecht mens te mogen lopen over de Erasmusbrug op een avond vol tegenstrijdigheden maar bovenal veel moois: een ondergaande zon, machtige skyline, geweldig nieuws, en een hart vol..


X

Moving Up

I got the job!!
Vorige week kreeg ik nog twee nee-maar-toch-bedankt's terug, twee sollicitatiebrieven later is het raak: volgende week start ik als receptionist bij Hotel New York! Lekker onconventioneel, korte lijnen, overal water (geen strand dat dan weer niet) en zo op het eerste oog leuke collega's!
Wacht, dit gaat op een Shania Twain-nummer lijken met al die !'s... Maar ik ben dan ook superenthousiast :-) Waiter! Bring Me Water! Of misschien toepasselijker: Ka-Ching!
Het is dus over met het studentenleventje, tis nu carrière maken.. Omdat ik hiervoor vooral in F&B heb gewerkt wil ik het nu over een andere boeg gooien om m'n ervaringsgebied uit te breiden. Rotterdam omdat ik al langer naar de stad wil trekken en niet per definitie naar de andere kant van het land...of de wereld hoef. Surely I have my reasons.

Marathon komt zienderogen dichterbij and it's starting to freak me out..nog 6 weken en dan moet er gepresteerd worden! Nog immer verbeterde conditie maar die pijn in het scheenbeen is wat minder..iets minder fanatiek aan het trainen dus.

Nu dus tijd voor een feestje..kijk enorm uit naar de tijd die komen gaat. Veel veranderingen..ten goede! Veel om naar uit te zien.. En ik stik van de inspiratie dus er wordt ook weer veel geschreven..zij het dan niet voor public sharing ;-).

Een paar weken terug ben ik me ook gaan verdiepen in het boeddhisme en met name ook Zen. Ontzettend interessant en ook praktisch, er gaat zelfs een hoofdstuk over de functie van endorfine, mij niet geheel vreemd. Ook daar dus genoeg stof om over te filosoferen...

Tot gauw weer! X

Beauty on the fire

Even een korte update tussendoor aangaande mijn sportieve leven.
We lopen inmiddels 3 kwartier buiten zonder pauze, dat komt ongeveer overeen met de helft van de afstand die we op de Damloop voor onze kiezen krijgen (btw I need more money! Moet minstens 200 euro opbrengen wil ik een beetje waardig kunnen rennen! Geloof me ik ren alsof m'n leven er van af hangt :-))
Deze week gaan we starten met intervallopen..dus afwisselend 800 en 1000m op een iets hoger tempo. Met dit weer is het goed te doen, beetje wind, niet te warm.. Dus wie enige connecties heeft met een weergod, meldt u! 21 september graaaag vergelijkbare omstandigheden..

Op professioneel vlak ben ik bezig met het schrijven van open sollicitaties bij wat kleinere hotels/restaurants. Niet zozeer dingen die ik langere tijd wil gaan doen, maar het verdient en het geeft ruimte om na te denken en uit te kijken naar iets wat meer in mijn laantje ligt. Ultimately lijkt het me namelijk fantastisch om o.a. schrijven, reizen, hospitality, en verschillende uitingen van creativiteit met elkaar te kunnen combineren.. Daarnaast heb ik ook al een tijdje een plannetje in m'n hoofd om stapje bij beetje een bedrijfsplan te gaan schrijven. Al is het alleen maar om m'n ideeen ergens in verwerkt te zien en daar een beetje mee te stoeien :-)

I miss the sea...


Verder genoeg op stapel staande veranderingen..change is the only thing constant you know!

Oh nieuwe muziektips: Sara Bereilles (I'm not gonna write you a love song) en IOS (Morgen). Top!

Tot de volgende ;-)

"Many of life's failures are people who did not realize how close they were to success when they gave up."
- Thomas Edison -

21 juni : BlackOut Sabbath

Hallo mensen,

Vanuit Amerikaanse hoek bestaat het initiatief om 21 juni (aanstaande zaterdag) alle electronische apparatuur en alles wat energie gebruikt van 12 uur 's middags tot 12 uur 's avonds uit te schakelen. Dit in het kader van ons milieu dat met de seconde verder achteruit gaat.

Rufus Wainwright, begaafd Amerikaans singer-songwriter heeft hier veel aandacht op gevestigd, zie hieronder links waar meer uitleg, info en tips worden gegeven.

Het idee is om in die twaalf uur met elkaar te bedenken wat we, hoe klein ook, kunnen doen om van deze wereld een betere plek te maken. Niet zozeer voor onszelf, maar vooral voor de generaties na ons.

Wat voorbeelden:
- doe minder licht aan, of gebruik in ieder geval spaarlampen
- de auto laten staan als je ook te voet of op de fiets kunt
- recyclen wat te recyclen valt (glas, papier, kleding..)

Het idee is om dit jaarlijks te gaan doen. Als je de lijst van actiepunten eenmaal af hebt kun je hem op een centrale plek in het huis hangen (koekast, prikbord) en die lijst kan dan het jaar daarop worden geevalueerd en wie weet wel uitgebreid!

WAt eten betreft houd blackoutsabbath dus ook in dat de koelkast uit moet. Nu komt dit misschien een beetje extreem over, maar neem voor de grap eens een kijkje in die van jezelf. Wat staat er niet in wat je eigenlijk al tijden niet hebt aangeraakt, en wat misschien wel verlopen is? Zonde van het geld! Kijk eens in je voorraadkast, diepvries, en koelkast en probeer eens dingen OP te maken. Het zou me niet verbazen als je zo een week boodschaploos door het leven kunt :-) Probeer daar creatief in te zijn. Je bespaart nog geld ook, twee vliegen in één klap.

Zorg van tevoren dat je genoeg kaarsen in huis hebt want op een gegeven moment wordt het natuurlijk wel donker (ook al is het de langste dag).

Een ieder die zich aangesproken voelt, doe er je voordeel mee. Hieronder meer info:

Link 1: http://www.blackoutsabbath.org/
Link 2: http://www.rufuswainwright.com/news/
Link 3: http://www.blackoutsabbath.org/#rufus

Neem tenminste de stap het te lezen. Het idee erachter (en je kunt het zo leuk maken als je zelf wilt, bbq, spelletjes, discussie, kampvuur, muziek maken, you name it) vind ik meesterlijk en als iedereen zich er in de eerste plaats alleen al voor interesseert, is de eerste stap al gezet.

Ga dus kijken op bovenstaande websites, ik kan het niet beter uitleggen dan dat het daar staat, het vat de kern compleet samen en het is zo simpel!

Succes!

Genuinely Happy. Act 1.

Zomaar de behoefte om eens lekker KEIHARD uit te schreeuwen hoe blij ik ben!!!

Niet dat er iets is gebeurd, maar soms heb je van die momenten dat die gelukzaligheid je zomaar ineens overvalt. Zo ook nu.
Zoveel mooie, fijne, lieve, geniale, leuke, gekke, oninruilbare, unieke vrienden, vriendinnen en familieleden dat het je gewoon STIL maakt, gek hè? Raise your hand if you know the feeling!

Je realiseren dat je leven één grote les is en je het alleen op jouw eigenwijze unieke manier kunt doen..prachtig toch? Weten dat je sommige dingen aan jezelf niet kunt veranderen omdat je zo BENT, en daar vrede mee kunnen hebben, terwijl je andere dingen die je wilt en kunt veranderen onderkent en daar een beter mens door kunt worden.. Wow.

Het is één grote kwestie van denken, doen, en jezelf willen en durven zijn. Lang leve de volwassenheid die ik nu eigenlijk pas goed leer kennen (en waarderen).

Je inspiratie, je luisterend oor, je ideologie, overtuiging, geloof, duwtje, steun, humor, spontaniteit, onvoorwaardelijkheid, wijze woorden, simply: het feit dat jij bestaat. Bedankt daarvoor :-) you know who you are (but if in doubt: ja jij ook!)

-X-

PS: de weg naar de marathon is wat hobbelig maar ik boek vooruitgang, we gon' make it!

Dam-tot-Dam Loop - Sponsor mij voor het WCRF!

Lieve mensen,



Sinds m'n stage in Schotland erop zit mis ik de dagelijkse lichamelijke inspanning in het hotel en ben ik terug in Nederland verdergegaan met mijn daar opgebouwde conditie in de vorm van hardlopen. Uiteraard is daar frequent sportschoolbezoek bij gekomen.
Nu zakt ook bij mij de motivatie wel eens, echter toen ik van een vriendin het nieuws kreeg dat ze mee ging lopen met de Dam-tot-Dam loop had ik mijn roeping spontaan gevonden. Het mooiste is nog dat het voor een goed doel is. Er zijn verschillende initiatieven maar het World Cancer Research Fund was snel mijn eerste keus. Deze organisatie helpt namelijk onderzoek naar kanker te financieren en draagt ook haar steentje bij in het geven van voorlichting. Op hun website http://www.wcrf.nl kun je meer lezen over hun missie.

Nu rijst de levensgrote vraag: wie ziet mij die finish halen!? Wel, dat is een kwestie van overtuigingskracht en tevens misschien een beetje mensenkennis. Ik wil dan ook een blog bij gaan houden met de vorderingen en wat er zich verder aan de zijlijn ontwikkelt. Belofte maakt immers schuld en een beetje bewijs is denk ik niet teveel gevraagd. Volg mij op http://taincha.blogspot.com of http://anne-martijn.hyves.nl.

De loop vind plaats op zondag 21 september in Amsterdam.

Op http://www.wcrf.nl/steun/marathon/damtotdamloop/renners.lasso?ID=237 kun je je bijdrage achterlaten, en ik vind het uiteraard leuk als je even een berichtje stuurt als je me sponsort..bedrag maakt me niet uit want elke cent telt!

Alvast WAANZINNIG bedankt en ik zie je sponsorship tegemoet!!

Greets,
Martijn

Officially Missing Scotland / Beauty of Uncertainty

Yes it's true, the minute the cruiseship from Newcastle set course to Holland I started to feel sad.. It's 10 months experience, sweat, tears, joy, negative feelings and incredible pleasure I left behind, which basically can't be done overnight.
Being back in The Netherlands is weird. It even almost doesn't feel like "home" anymore. I miss the adventure, my own life, even walking down the town to the supermarket. I miss the beaches, the views, the face of every other goodlooking student of non-Scottish descent, the jogging, the cheesecake (!), the chcken-bacon salad, the feeling you get from walking through the hotel and realizing you actually work there even though it's not always (or always not) that fun.
St. Andrews, you provided me with a second home in this wicked world, one of many homes to come I hope :-)

I haven't made up my mind yet of what the next step wlll be. There's too many options, one even more exciting than the other, yet each still so unknown, and uncertain. KT Tunstall says it best on "Beauty Of Uncertainty". Seriously, I would have no trouble making my soundtrack of life!

If only I had a plan...
I enjoy writing, design, developing skills in bartending. I want to follow a course in wine-tasting (sommelier), I have gained some knowledge in whiskeys, I have experience in service for big events, experience with the needs and requests of elderly people, a demographic factor that can't be denied and an interesting development for the hospitality and care industry.
Thoughts, dreams, hopes, want...figuring out what the right path is, but what if there's more than one?

I have until June 15th to finish off dissertation work, once again a challenge but not an unrealistic one.

It's like "I'm back in my flat on the road where the cars never stop going through the night," as opposed to having a "life where I can watch the sunset." St. Andrews from a distance truly seems like a little paradise.. That when you don't count the pressure at work and one or two evil persons one couldn't possibly miss - ever.

The choices of life! I need a magic ball...

X

Time to migrate, BYE!

Waarschijnlijk de allerlaatste update vanuit Scotty... Met gemengde gevoelens want stiekum wil ik hier toch niet net zo graag weg als een paar maanden geleden.
Ondanks de crappy moments op het werk blijft St Andrews en Schotland als environment toch wel erg speciaal en een "spot on the map" welke een belangrijk stukje van mijn hart heeft veroverd.

Anyhoo..de boot is inmiddels geboekt en meert komende donderdag aan in IJmuiden. Aan scriptie moet zoals voorspeld nog wel het nodige gedaan worden maar daar hebben we nog tot juni voor. Alvorens we van een nodige vakantie kunnen genieten moet er dus nog wel het nodige uitgewerkt en geanalyseerd worden :-) Laatste kans om de student uit te hangen!

Verder alles ok.. Beoordeling is bijna op zak en was in mondelinge versie bijzonder tof om te horen, dus een mooie afsluiting en een prettige kick in de goede richting :-)

Mensjes tot snel en surrogaat-Friesjes: reserve me some booze and party time!
Wat die komkommer betreft Fin, ik ben benieuwd naar de, umm, positie en bovenal de LENGTE..zijn je nurture-skills erg op de proef gesteld of was jouw komkommer easy to please? :-p

Bye!

On Track?

Haai mensen,
Even een snelle update want zonder eigen laptop en met te weinig tijd en a million things to do schiet de communicatie met overzee er nogal bij in...lo siento!

Nog 3 weken te gaan, de afgelopen tijd erg heftig geweest, veel shifts in restaurant en bar gedraaid, afgelopen weekend was de bom die gelukkig niet tot explosie is gekomen..nouja een beetje dan. Veeeel te weinig personeel en een bomvol hotel..dat loopt niet. Veel ontevreden gasten en iedereen op het eind van z'n latijn. Geen conferenties if grote diners, het was hier drie weken vakantie (Schotland is ook ingedeeld in regio's) dus veel vakantiegangers die in de watten wilden worden gelegd. Temidden van verbouwingen en daardoor 1 bar minder dus best gaar nu. Maar we blijven lachen!
Was vrijdag nogal een speelbal, werd van hot naar her gestuurd dus was op een gegeven moment zo pissed off dat Francis er lucht van kreeg. Die verontschuldigde zich zowaar..is t dan tcoh een mens?
Eindbeoordleing zit er ook aan te komen deze week en dan hoop ik de laatste twee weken van mn stage aan scriptie e.d. te kunnen werken, anders komt het simpelweg niet af voor ik vertrek en dat willen de lui van het management ook niet! Tis kiezen of delen...dus.

Ga het hier bij laten. 7 mei wil ik voet aan wal zetten, prepare yourselves!

Dikke kus,
Martijn

Face Off

We're gonna swing-it-on-home people!!

Five weeks to go (well, almost) and we're calling it a day. 't Is steady-on wat project betreft, druk bezig met het verzamelen va 'worthy sources' en dan is het de bedoeling dat we de praktijk in gaan met het onderzoek en het geheel aan elkaar gaan lijmen. Finally some action.

Moet wel zeggen dat het me een week is geweest. Eerst bezweek m'n laptop onder een valpartij (van de bank notabene, LANG verhaal waar ik jullie niet mee zal vervelen). Die gaat dus bij terugkomst in therapie - mits het euvel te fixen is. Godzijdank mocht ik toen die van Theresa lenen..helaas heeft die ook een handleiding (toetsenbord met Duitse indeling en kuren waar je U tegen zegt) maar a la, we hebben er toch contact mee met de buitenwereld!
Vervolgens heb ik 4 dagen oppassertje gespeeld (fun like you won't be-lieve) in het bos met de wilde kinderen (voor de gelegenheid - Pasen - was er voor de kinderen een Games Room ingericht) en zodoende ben ik tussen de vliegende objecten en herrie door in die uren flink gevorderd met, wederom, de scriptie. Trust me that story wil come to an end sooon.

Temidden van al die hoopla ben ik verder dus nog steeds bezig met het afronden van zaken. Een rondtour zit er helaas niet meer in, ik plan 6 of 7 mei terug te varen waarna we de afstudeerfase in gaan.. Als de beoordeling vlot verloopt kan dat nog in juni..uitreiking zal echter pas ergens in oktober plaatsvinden.

Sorry I'm cheating but this pact I made last time *ain't gonna work* at least until I end this chapter in this strange funny land!

Ik proost vanuit hier op een goede afloop en een festive weerzien ergens in de loop van mei...keep it together!

Hier volgen nog een aantal MOOIE foto's...toevallig gevonden op een harde schijf die niet van mij is maar wel errug leuk om te ontdekken! Don't pay attention to the weird faces please!

Byyye...

A Tale About Inspiration vs Aspiration

So basically, I'M NOT INSPIRED to write about a-ny-thing. At áll.
Like, what do I háve to write about?
If I'd go, like, once again kicking in a story about me and my blurry thoughts that go on and on and on in my head like 24/7..thát would be causing you guys either instant compassion, or rather a moment of "what is he talking about, get a life!", or, "thát's too much, I don't get it".

Só. First of all, compassion. I like that. A lot. Yet, it's not very functional as it would lead me to be feeling even MORE sorry for myself :-). That's never a good thing, so please call it a day, and drop it.

Second of all, to clear up the initial plausible reaction you'd have: you are right. currently don't háve a life. It is what it is, I own it, but I wouldn't entertain (although it IS entertaining) the thought of calling it a "life". A life usually contains of more than just "sleeping", "eating" and, evidently, "working". Which made me make some slight adjustments, which has lead to a progression in the direction of something more worthy of the title "life". With the end in mind, or, better, in síght, I have discovered the bitch in me. Being tired of living in "survival" mode, I'm now up for simply li-ving, and making sure this "li-ving" goes my way. After a hard day's work, I've become adjusted to the idea of having a mouth and, more importantly, using it for some unkown pleasure. Yes I'm telling the people how I like it. It's in its baby steps but it's THERE and I'm proud of it. "Yes I can!" Woohoo! Here we go. So, if you were going towards that reaction, re-consider. Please. I know where I'm at, and I know what I'm aspiring towards. Getting a life. Period.

Finally, not entirely "getting" what I'm saying, is not a crime. Actually, it is quite normal. I ramble a lot and often when I'm writing my blog I'm on a tension. I.e. I need to get it out right there and then. However, that's when I tend to say the most true and wise things. I even check back on it at times I think I've lost it. Anyways, in case you think there's something wrong with you when you read my stuff and don't have a clue, don't. It's not you. Blogging for me helps making sense of it all, and in a way, it's probably therapeutic.

It is therefore that from now on I am considering to start writing on subjects. Sticking to a pattern. Still in my usual lingo, but in a more "cohesive" way, as what causes the "not getting it" fact is the fact that I start about something while my head is already a-head wih the next thing I wanna say. So, to get things as straight as humanly possible, I, from now on, will be writing decent, out-for-the-world-to-read-worthy, understandable *stuff*, that people may better able to identify with. In plain words: it will be less frequent but leave you with more quality time spent!

On a side wing, this doesn't mean I'm abandoning the prime reason why I started this whole blog-thing, namely writing about MYSELF in this cruel little world called Scotland. I'm still here for another 7 weeks, finishing my dissertation and saying goodbye to all that have and has given me a temporary home here. The ideas I have for the future are bright as heaven and will - highly probable once again - be the aspirations behind my inspiration, ones that undoubtedly will be numerous and challenges-in-the-making.

And I thought I had no inspiration.. The English language brings a whoooole new perspective.

Love ya! A-M

Coming Down

Wat gaat een week toch snel voorbij. Zo tel je de dagen af voor je naar huis mag, en zo ben je alweer terug en gesetteld en aan het werk. BIZAR!

Maar het moet gezegd, het was wel een zeer geslaagde week. Net als in oktober was het wel weer een soort van droom, maar dit maal wel een stuk echter. Ik heb genoten. Woensdag terugreisdag passeerde alles de revue..elk moment.. Waanzinnig. Een diep gevoel van verbondenheid met thuis, familie, vrienden, roots..ik had het voor geen goud willen missen. En ik blijf het zeggen, als je zo op afstand woont voor een tijd(je) dan schept dat een bepaald perspectief waarin je alles wat met "thuis" te maken heeft eigenlijk veel intenser beleef. Als ik er aan terug denk krijg ik ook een raar gevoel in m'n buik. Niet van verlangen, maar, meer van "goh, dat was toch eigenlijk wel heel speciaal". Zo denk ik ook dat dat één van de dingen is die ik uit deze stageperiode heb moeten halen. Zonder dit had ik dat zo nooit kunnen zien.

Het verlangen naar een eigen huisje-boompje-beestje is na deze break wel behoorlijk aangewakkerd. Ik realiseer me nu ook dat dat wat me hier zo tegenstaat niet het lánd is, maar slechts het werk, het hotel, de manier waarop de dingen hier gaan, en de relatie ten opzichte van sommige mensen. Je hebt het in het leven nu eenmaal niet altijd voor het kiezen, dus moet je er het beste van proberen te maken.

Zoals eerder gezegd worden deze laatste 9 weken dan ook beslissend. De scriptie moet af - first and foremost - en er valt nog een leerdoel of drie te behalen waar de nodige input en moed voor verzameld moet worden. Al met al dus met recht de laatste loodjes!

Wat er bij terugkomst in mei op stapel staat is nog onbepaald. Feit is dat er een breed scala aan mogelijkheden aanwezig is en ik eigenlijk niet echt weet wat ik wil. Je zou verwachten dat een vent van 27 daar toch al wel achter zou zijn, maar niets is minder waar, besluitvormigheid is niet mijn sterkste vak. Ben ik eenmaal ergens (bijna) mee klaar dan wil ik eigenlijk weer iets compleet anders. Ik kan me dan ook voorstellen dat mijn omgeving daar nogal eens moe van wordt, maar wat doe je eraan, ik ben Waterman!

Een job in het theater lijkt me een leuke uitdaging, het hotelwezen vind ik van wat ik hier heb gezien vrijwel inspiratieloos...ik wil ergens werken waar de creatieve geest nimmer slaapt en waar het hart nog jong is. Met andere woorden: niet teveel regels opvolgen maar ergens juist je eigen draai een beetje aan kunnen geven. Ik merk hier namelijk ook dat dat een goed gevoel oplevert en je op die manier de dingen ook vaak prettiger eigen leert te maken.

Anyway.. Aan die creatieve kant van mij zitten natuurlijk tal van haken en ogen. Je voelt de bui al hangen, voor het stillen van mijn danslust (na het zien van 3 op Reis met Edsilia Rombley in Cuba afgelopen zondag weer volledig boven komen drijven, Sálsa!) zoek ik, jawel, een partner? Vrijwilligers welkom! ;-)

Verder ein wenig te melden.. Nederlandse voorraadje gaat hárd, niet normaal. En oh ja, moet snel op zoek naar een voordelige pakketservice..wil ik alles ook mee terug kunnen nemen...damn het idee mijn eigen kussen hier achter te moeten laten..huiver.

Een laatste ding. Vlak voor ik naar Nederland kwam heb ik de film The Waterhorse gezien. Mooie film over het monster van Loch Ness - die hier niet Nessy heet maar Crusoe - met genoeg mysterie maar toch iets mist... Bij de aftiteling hoor je Sinead O'Connor's titelsong "Back Where You Belong"... Kippevel. Dacht eerst dat het Missy Higgins was. Anyway...muziektip!!!!


Tot de volgende mensjes! X

Tomórrow!

Sáint Andrews! Édinburgh! Ámsterdam! Zwíjndrecht!

Jep, morgen jumpen we on the nice plane. Met een voortzetting van helder weer en geen ludieke zonverduister-actie vlieg ik eens een keer met licht...veel toffer kunnen we het niet maken.

Só, Holland here we come! Nu op zoek naar onmisbaar travelfuel. Ondanks slechts 1,5 uur vliegen kost het treinen en bussen bij elkaar nog 4x zo lang...om maar niet te spreken van de onderbrekingen (lees: het kweken van oer-geduld), dus om dat te ver- en voorspoedigen moet je daar maatregelen voor treffen.

Lieve mensjes, tot schnell!!

Tomórrow!
I love ya
Tomorrow
You're only a day away...

Lét's do it..

...moeten die twee meeuwen op de foto hiernaast gedacht hebben.

Je maakt nietsvermoedend een wandeling langs de zee, en dan kom je dit stel tegen.

Een onderzoek naar intelligentie onder meeuwen is dus bij deze COMPLEET overbodig geworden, ze hebben alle belangrijke dagen van het jaar (nouja, in ieder geval VANDAAG) hélemaal op en rijtje.

Moest ik laten zien.

Nog vier dagen! X

It's Just Like Riding A Bike

Daar sta je dan,, 2,5 maand te gaan, en je voelt dat je groeit, beter wordt, en er – eindelijk – lol in begint te krijgen ondanks de gekte. Zou ik dan tóch...? ;-)
Je beseft je, omdat het jezelf betreft, niet zo wat je meemaakt, doormaakt, en wat dat eigenlijk met je doet. Besef me wel dat dit niet zomaar een periode is, maar “something very profound”. Het is ook echt een thuis geworden, en ik ben dan ook zeer nieuwsgierig hoe ik het “weer thuis” dadelijk ga ervaren. In mindere tijden is de heimwee heel heftig, en kun je jezelf enórm zielig vinden.. Ik ben echter niet voor één gat te vangen dus – omdat je wel móet – zet je je daar overheen. OF dat je ook sterker maakt vind ik moeilijk te zeggen. Kan niet zeggen of ik het type ben dat nooit volledig kan aarden in een ander land vanwege het verlangen naar “thuis”, of dat ik juist nog middenin het proces zit daarin makkelijker te worden.

Ik herinner me dat ik een paar maanden geleden meldde dat deze periode in St Andrews slechts een oefening is, een opstapje naar..wie weet, een leven waar dan ook. Eerlijk gezegd blijft dat gevoel wel - en ook wel vrij sterk - aanwezig. Geen idee hoe ik me ga voelen als ik weer in Nederland ben. Of ik weer snel aan alles gewend ben, vis int water, of dat ik juist weer heel snel behoefte heb aan ene nieuwe omgeving.. Ik volg niet voor niets met grote affiniteit resiprogramma's. In 3 op Reis ging afgelopen zondag Jeroen Kijk in de Vegte naar San Francisco, onder het motto hoe groen is het daar (denk recycle, natuurbehoud, uitstoot CO2, etc). Blijft een mooi stukje aarde...en het afgaan van die westkust blijft VET en een droom die ik hoop ooit waar te maken. Net als het doen van de Route 66 uiteraard. Vrijheid!
Echter zonder geld geen plannen te verwezenlijken dus voor het zover is gaan we dus eerst maar lekker verdienen....

Iets anders. Goede series met realistische verhaallijnen en onwijs acteertalent doen ‘t bij vaak bijzonder goed. Soms zitten daar ook ontroerende uitspraken in, vaak met een waarheid als een koe.

Lees dit dan:
“I guess when your heart gets broken, you start to see the cracks in everything. I'm convinced that tragedy wants to harden us, and that our mission is to never let it.
I guess we are learning little by little that we decide what our lives are gonna be.”

En:
“Things happen to us, but it’s our reactions that matter.”

(from Felicity)

Ligt een beetje in het verlengde van “het gaat niet om het doel, maar de weg ernaartoe”.

Woorden van m’n stagebegeleidster uit Leeuwarden - "blijf vooral jezelf" - komen dan ook extra aan. Dat is waar ik in geloof, en tuurlijk verander je tot op zekere hoogte, groei je in je capaciteiten en wordt je door tijd en ervaring verder gevormd, maar in de kern blijf je wie je bent. Thank God for that one. I'm me!
Volgens mij heb ik teveel Stephen Covey gelezen..

Ben inmiddels druk aan het pakken geslagen...koffer zit al halfvol met spul dat ik de komende maanden toch niet meer ga gebruiken. Of ze daar in Zwijndrecht ook zo blij mee zijn is een tweede....... (is er al een kast leeg?).

De toekomst houd verder nog veel verborgen. Met die scriptie komt het wel goed, ben op dreef, maar wat zich daarna zal ontwikkelen...? Zo nu en dan een cruciale knoop doorhakken kan het aantal keuzemogelijkheden spontaan drastisch doen dalen...MAARJA, mij kennende, en zijnde Waterman: geef me de vrijheid! Misschien helpt het als ik er niet in elk verhaal op terugkom ;-)

Vrijdag stonden ineens twee collega’s op de stoep met zelfgebakken cakejes... SWEET!! Echt vet lief, stond echt een beetje perplex.. Wordt natuurlijk ook wel een feestje verwacht dus wie weet in maart WANNEER zich een rustige week voordoet (!).

Vandaag de afgrond van dichbij meegemaakt...in de vorm van een schoonmaakactie in het bos bij de wilde dieren Zonder gekheid, eens in de zoveel tijd wordt het natuurgebied rondom het hotel uitgekamd op zoek naar troep. Onderweg kom je hele dumpsites tegen, maar ook sporen van een hert.. Hoezo contrast? Het resultaat mocht er zijn: 5 zakken vol. Erg leuk om mensen met wie je praktisch nooit te maken hebt op zo’n manier toch te leren kennen. Als we de spirit erin houden hebben we elke maand een actie van ons Green Team..hoewel het dit keer overwegend bruin was (van top top teen onder de modder..).

Verder heeft de manager van Esperante ook de handdoek in de ring gegooid. Er was blijkbaar flink op ‘r ingepraat bij haar sollicitatie. Kennelijk had ze gesolliciteerd voor supervisor maar vond men dat ze het managerschap ook wel aankon (je kan maar zonder zitten). Echter zonder (de juiste) support en geen vaste staff was de emmer snel vol. Nu moet noodgedwongen de F&B manager inspringen, die amper weet hoe het restaurant uberhaupt drááit (wat op zich al schunnig is). Talking about organisatie...

Achjaaa! Langs de zijlijn staan is ook wel erg makkelijk.

Ik ga er weer een eind aan breien. Volgende verslagje zal wel uit Nederland komen.. Keepin’ you posted!

X

PS: funny pipers op het personeelsfeest vorige maand:

Si la vie est un cadeau – grazie!

Lieve mensen,

Ten eerste een hartelijk THANK YOU MUCH! voor alle leuke, persoonlijke en verrassende felicitaties! Ik ging bijna denken dat ik 30 werd en for the record, zover zijn we echt nog niet en ik heb mijn redenen daar ENORM blij over te zijn. Anyway, ondanks dat ik er dit keer niks aan deed (no reason no feeling no nothing, I’m just sayng how it is!) was dit wel erg tof, bedankt daarvoor, you know who you are!

Ik zit weer middenin een periode waarin mijn hoofd de gedachten die er doorheen flitsen amper bij kan houden. Stel je mij dus voor, midden in de nacht, pen en papier naast bed, en het licht uit. En aan. En uit, En aan. En weer uit. Als er mensen zijn die zich hier in herkennen TELL ME want ik voel me zo langzamerhand abnormaal worden. Feit is wel dat ik verschrikkelijk helder ben op die momenten en dan dus vaak m’n beste gedachten/plannen/ideeen aan het papier toevertrouw.

Wat toekomst betreft is het lijstje met wat ik belangrijk vind inmiddels langer dan de opsomming van alles wat ik NIET wil dus zeg maar lang leve de positiviteit..het gaat de goede kant op! Dat wil niet zeggen dat het aantal mogelijkheden daardoor ook meteen kleiner wordt. Integendeel. Het bos in zit in elk geval niet bij de potentiele alternatieven want geen boom die ik kan identificeren.

Dat wat me aantrekt bevind zich in een driehoek van schrijven, interior design, en horeca.
Een cursus of avondopleiding op het vlak van dat tweede staat buiten kijf, dat wil ik al heel lang. Wanneer scriptie eind april is afgerond en ik m’n afstuderen nog voor juni kan aanvragen, begint het echte leven...? It’s a mystery...en daar zit hem nu juist de uitdaging in.
Eng, maar ook werelds, het heft in eigen hand: the freedom to choose, the freedom to change, the freedom to be who I am, and make my own decisions. Wie-hoo!

Natuurlijk is het niet alleen maar rozengeur en manenschijn, life can be a monster! Aan al die vrijheid zit een keerzijde...ben er wel achter dat je die er bij op de koop toe moet nemen. Er gaat namelijk niets vanzelf. Voor die vrijheid moet geknokt worden. En laat ik daar voor nu op de perfecte leerschool zitten. De kunst van het knokken blijft dus met stip op één mijn geadopteerde leerdoel gedurende mijn laatste drie maanden als eilandbewoner. De titel supervisor zou toch wel erg leuk staan op de cv...

Voorlopig wel weer genoeg hersengespinsel ...
Een tip voor de moderne muziekliefhebber: The Evolution of Robin Thicke. Voorwaarde: je moet r&b met een hoge mannenstem kunnen waarderen.

Ik ga weer een poging doen tot het onmogelijke, leven in het heden met het eindresultaat in gedachten.

Toedeloe!
X M

'Cause it's nobody else's but mine

"It's the bad times that make you stronger, and the good times that keep you going."

SO TRUE.
Ik kan me van de afgelopen maanden goed herinneren dat er momenten waren dat ik dacht dat ik het niet lang meer ging trekken..en telkens bewees ik mezelf opnieuw het tegendeel. The wonders of the human being are endless...I Am Proud :-)

Terug met beide benen op de grond though: vanaf 19 februari ben ik 9 dagen VRIJ om te gaan en te staan waar ik wil...keuze lag natuurlijk voor de hand en was ook wel lichtelijk zo gepland: hup Zwijndrecht!! Dat een weldenkend mens uberhaupt naar zo'n gat kan verlangen...call me weird but I love my hometown! Al is Schotland maar net de zee over, ik denk dat de afstand er niet echt toe doet. Tuurlijk is het hiervandaan makkelijker even overvliegen dan vanuit Amerika (en ook een stuk goedkoper), maar het gevoel dat je van huis bent, en je de mensen die echt belangrijk zijn in je leven niet om je heen kunt hebben, blijft eender. Ik ben erg blij dat ik dat mag ervaren, alle vanzelfsprekendheid is namelijk weg en het familie- en vriendschapgevoel gaat vele malen dieper. Daarom ook een welgemeend dankjewel voor iedereen die mailt, skypt, msn't en belt, you keep me going and I really do love you.

Afgelopen zondag hadden we personeelsuitje, een logisch resultaat van het winnen van Department of the Quarter. Een diner en overnachting in Dundee's Swallow Hotel, zeer geslaagd. We moesten een moord op zien te lossen, 3 komische figuren (waaronder een vage versie van Sherlock Holmes) liepen rond om het verhaal vorm te geven, maar waar je niet veel wijzer van werd..uiteindelijk hadden we drie teams die allemaal een andere dader aanwezen..was wel lachen.
Later die avond de stad in gedoken met zo goed als iedereen...een avond om lang te koesteren omdat het echt onwijs gezellig en leuk was. Eerst naar The Lowdown, een kleine club waar het op zondagavond niet erg druk is - wij waren praktisch de enigen - , maar die helaas om 12 uur al de deuren sloot. Toen door naar Underground..een ondergrondse pub met dansvloer en heeeel veel karakter..daar konden we het met gemak volhouden tot een uur of 2. Iedereen uit z'n dak, de één nog meer dronken danwel aangeschoten - of nog steeds volhardend nuchter blijvend - dan de ander, ge-wel-dig. Je gaat mensen ineens heel anders bekijken...wat ook in tegenovergestelde richting het geval was, als de beentjes eenmaal van de grond zijn en de muziek is goed...you won't hand me the chair, I gotta go freestyle! Anyways, de dag erop dus semi-recovered huiswaarts gekeerd...en iedereen praat alleen maar over wanneer we het overdoen.., dus wie weet een maandelijks terugkerend event, Schotten houden nu eenmaal van een drankje!

Verder m'n hoofd aan het breken over hoe ik het meeste uit de komende 3 maanden kan halen met alle dingen die ik nog gedaan wil hebben voor ik dit land definitief verlaat. So much to see, so little time. Ik had gedacht 5 mei in Nederland te vieren, maar wellicht is dat iets te ambitieus..3 dagen na m'n laatste officiele dag hier. Als de financien het toelaten en ik vind een vrijwilliger die die week vrij kan krijgen, dan is de kans groot dat ik een rondreis ga maken...Lake District, en dan van Edinburgh naar Fort William, en van daaruit langs de westkust en Skye, verder de Hooglanden in en zo terug langs Inverness, zuidwaarts naar Stirling, en terug naar St Andrews.
Alain Clark (nieuwe held) says it best on Live It Out: "Nothing ever came of any dreamer who didn’t live it out". And I'm one hell of a dreamer :-)

Sorry lui, ben de laatste weken niet zo fotogeniek geweest dus helaas een keer plain old tekst..boring maar een goed excuus er volgende keer werk van te maken..beloofd is beloofd.

Later!
X M

Shadowland

De afgelopen week stond in het teken van de Genadeloze Griep. Wat zich in eerste instantie voordeed als een onschuldig verkoudheidje bleek een flinke griep die nog steeds niet helemaal over is. Het hinderlijkste eraan is nog wel dat je werkelijk tot niets in staat bent. Elke geluid is teveel, alleen het idee van iets eten of drinken staat je al tegen, en je bent zo slap dat je je bij elke stap die je neemt afvraagt of je de volgende wel moet nemen. Anyway, na een week van veel slapen begint iets in je zich te verzetten dus vanavond maar wat hoognodige boodschappen gehaald. Mocht m'n eetlust terugkeren dan heb ik het in ieder geval in húis!

Voor zover je helder na kunt denken terwijl zo'n virus door je lichaam giert, heb ik voor m'n bescheiden idee toch - zij het dan niet zichtbaar voor de buitenwereld - aardig wat werk verzet: in m'n hoofd. Misschien moet je koortsflitsen zelfs als groeimomenten zien? Who knows!
Om een lang verhaal kort te maken: ik ben naar mezelf op zoek gegaan. Ik kan je vertellen, dat is zoeken naar een speld in een hooiberg, maar het doel is uiteindelijk toch wel aardig bereikt.

Wellicht is het wat aan de vroege kant hiervoor, maar deze periode hier in Schotland is anders uit de doeken gekomen dat ik had verwacht, en niet altijd in even leuke zin. Waar ik wel van overtuigd ben is dat ik het een "lessson learned" kan noemen. Als ik het over kon doen zou ik het heel anders aanpakken. Maar dat gaat nu eenmaal niet. We gaan nu de laatste 3,5 maand in om vooral de aandacht te vestigen op het scriptie-project, wat een cruciaal onderdeel zal uitmaken van mijn afstuderen. Met de juiste begeleiding en een kick-ass men-taliteit (daar moeten we ons nog even in verdiepen..) moeten die er doorheen gaan vlíegen :-)
Het is dus nog even doorbijten, maar dan is het ook voltooid verleden tijd en kunnen we aan een echte toekomst gaan werken. Een toekomst in Nederland welteverstaan. Voel me hier namelijk tch wel behoorlijk uit balans. Wat niet wil zeggen dat ik mijn dromen van wonen & werken in de States of waar dan ook laat varen, zeker niet, maar er zijn belangrijkere dingen.
Het lijkt ook iets van de laatste tijd te zijn om dingen vooral nú te doen en niet pas over een paar maanden of een paar jaar. Nee, want dan zou het wel eens te laat kunnen zijn. Deels heb ik mij in dat soort gedachten altijd kunnen vinden, simpelweg omdat het zo waar is. Wie zegt dat je er over een jaar uberhaupt nog bent? Wie zegt dat je over 8 maanden nog kunt reizen? Voor hetzelfde geld zit je in een rolstoel, of ben je iemand tegengekomen die lang niet zo avontuurlijk is als jij. En wat doe je dan?
Knudde. Het maakt het nemen van beslissingen er niet makkelijker op. Een hoofd leeg, een hart vol, zoveel willen, maar niet weten wat. Het is me duidelijk dat ik in elk opzicht een Waterman ben. Dat schept vertrouwdheid, want dat maakt me niet de enige. En soms mis ik de gut om ergens volledig voor te gaan, schaamteloos en zonder enige twijfel. Als ik dat kan bereiken, al is het maar voor één keer, dan kan niets me meer te veel zijn.

Als ik in mei/juni klaar ben ga ik in elk geval eerst geld verdienen. Ik weet nog niet waar, maar ik kijk zo nu en dan vast rond wat er op de markt is. Een eigen appartementje in Dordt of Zwijndrecht is dan een tweede zet richting a grown-up life.

By the way: een nieuwo foto rechtsboven. In een moment van verstandsverbijstering had ik 'm gemaakt, en ik vind hem zo treffend dat ik er zelf ook langer dan 2 seconden naar kan kijken zonder 15 keer af te vragen waarom ik een foto van mezelf heb gemaakt (most people don't do that, or, at least, that's what they make you believe).

Nog één ding: met ingang van dit jaar heb ik het woord hoop, en elke vervoeging of afgeleide ervan, uit m'n vocabulaire geschrapt. Bij hopen klinkt altijd een maar-wat-als-het-nou-niet-lukt.. wat in mijj beleving de hele kracht van iets doen en bereiken ondermijnd. Dus ik doe niet meer aan hopen, ik ga voor geloven. Live, love, life, give love.

February here we come!
Kus

Snottebellen..

We zijn alweer 2 weken into "the new year", de tijd lijkt in een oogwenk voorbij te gaan.
De eerste nieuwjaarsdip heeft zich inmiddels ook aangediend, sinds zondag ben ik heerlijk verkouden, met alle gevolgen van dien (keel, neus, hoofdpijn, het valt nog te bezien of de oren gaan joinen maar liever niet!).
Vandaag zou ik een frisse start maken, aangezien m'n scriptie nu eindelijk een beetje van de grond is gekomen. Afgelopen vrijdag heb ik met Jackie van Human Resources besproken wat de bedoeling is, en zij had eigenlijk al een heel plan op tafel. Mijn ideeen sloten daar mooi op aan, aangezien het buiten trainen vooral ook om Performance Management gaat (duur woord maar het gaat gewoon om het naleven van de regels, en of iedereen voldoende support ontvangt om zijn of haar taak goed te vervullen). Dat is zegmaar het overkoepelende iets....voor je gaat trainen moet je eerst de behoeften die leven in kaart brengen. Dat is dan ook de eerste stap: interviews!!

Echter gezien mijn lichamelijke status bleef die frisse start nogal uit, en ben ik vanmiddag begonnen met een interne en externe analyse van het hotel...die ik eigenlijk twee maanden geleden al af had moeten hebben, maar door werkdruk komt het daar niet van! En op een vrije dag wil je toch best even op adem komen als het even kan.. Afijn, begin is gemaakt dus we gaan er nu ook tegenaan (WANNEER we weer opgeknapt zijn).

Sinds dinsdag is er ook een nieuwe huisgenoot in de picture: Joost uut Almelo. Theresa is ingetrokken bij Jatin dus woont hij nu op Watson Avenue. Er wordt dus weer een aardig mondje Nederlands gepraat, wat ik niet erg vind :-) Qua koken gaat het ook goed, heb de smaak van risotto te pakken, die steeds beter lukt, yum!!

Afijn, verder weinig nieuws. Volgende maand weer een weekje overvliegen, een break kan ik wel goed gebruiken nu, weer iets om naar uit te kijken.

Tijd is ook aangebroken om te gaan zien wat we hierna willen gaan doen. Een beetje regelmaat mag er wel in zitten, maar studeren wordt het waarschijnlijk niet meer. Ogen open en volle koers vooruit, eens zien wat Nederland te bieden heeft ;-)

Een dikke kus en tot de volgende...
Martijn


PS: het personeelsfeest was trouwens ook erg geslaagd! Lekker gegeten, gedronken, gedanst.. Filmpje volgt nog .

It's a New Day!

Allemaal de beste wensen voor het nieuwe jaar!! Tussen de bedrijven door toch een paar slokjes champagne weg weten te slikken dus geproost is er.
Direct ook een nieuw persoonlijk record, 19,5 uur gewerkt...wiiiii! Vandaag nog een avonddienst werken (van 3 tot 3 gok ik) en dan woensdag BIJKOMEN. New Year's Eve in het Fairmont is wel een belevenis hoor, wordt echt uitgepakt, een band, heeeeel veel confetti, doedelzakkorps, vurwerk..al duurde dat laatste niet zo lang, in Nederland kunnen we dat toch echt beter.. Gebrek aan oliebollen ook..als ik in februari naar huis kan komen hoop ik dat iemand er nog een paar in de vriezer heeft verstopt...?

Dikke kus allen, wij zien ons snel weer X
Martijn