The Intensity of Life

De titel doet de inhoud van dit schrijfsel misschien wat zwaar overkomen, maar dat is pure misleiding, het gaat namelijk hartstikke goed! Boze geesten hou je toch maar ik laat ze niet meer toe, ik heb namelijk ook nog zoiets als EIGENWAARDE ne die pakken ze me niet af! Fouten begaan is bij mijn weten nog steeds menselijk, dus ik ga vooral door met menselijk zijn (en al gaande ook wat minder slippertjes maken...is altijd fijn). De intensiteit van het leven dat ik op dit moment leid lijkt soms zo hoog dat je denkt dat het je teveel wordt. Dat zijn de momenten waarbij je later stilstaat en denkt: hoe heb ik dat in hemelsnaam gedaan?
Ik geloof, en ik geloof ook nog steeds - I don't care if I keep saying this over and over - in de spreuk Whatever doesn't kill you makes you stronger. Met opstapelstaande scriptie ben ik aanbeland aan het tweede deel van dit avontuur, namelijk de verdieping ervan. Had ik net mijn definitie van werk bijgesteld aan de omstandigheden hier, nu is het straks weer een beetje back to basics en de student/adviseur uithangen. Werk aan de winkel makker!

Afgelopen week was er één die we maar snel moeten vergeten. Was niet echt in m'n element en de stress steeg weer tot ongekende hoogten, met als gevolg een serie ongelukkige bijkomstigheden van mijn hand waar Medische Missers nog inspiratie van kan opdoen.

Uiteraard, ik blaas de boel een beetje op want daar ben ik goed in, maar het was dus niet zo'n goede week. Aantal uitbranders, achja...aardig zijn is een vak en gaat niet altijd samen met managerschap! Leermomentje!

Gister in kilt bediend, apart en onverwacht behaaglijk zo zonder onderkleding :-)
Foto is een beetje wazig maar desalniettemin: bewijs!
De firma Timberland (van de schoenen en de kleding) was in town en - nog specifieker - in het hotel, en die 250 man hadden honger van alle collecties ontwerpen dat er een buffet in het leven werd geroepen. Tussendoor een whiskey-tasting en modeshow met de herfstcollectie 2008..al met al een zowel frisse als warme aandoening..en leuk om mee te maken!

Uit bed komen is met de temperaturen van de laatste tijd ook een opgave. maar wil je het warmer krijgen moet je toch je nest uit om die CV aan de praat te krijgen...om met dubbele snelheid weer teerug te sprinten en te wachten tot de rest van het huis ontdooid is. Jack Frost komt hier met dik 4/5 graden onder nul door de bocht..dus je kunt door het hele dorp veilig rondlopen, geen kans dat je knock-out geslagen wordt door een of andere knuppel.. pardon, golfer.

Vorige week op m'n vrije dag een strandwandeling gemaakt..zie de foto's boven, onder en hier:


Morgenochtend vroeg ga ik weer, maar waarschijnlijk naar het andere strandje, is dichter bij huis en lekker rustig. Het is namelijk precies een jaar geleden dat m'n papa overleed. Ik voel nog steeds dat hij wachtte tot het ochtend werd.. Daarom doet het nummer Stay With Me Till The Morning mij ook zoveel. Anyway, ik verbaas me erover dat er al een jaar is verstreken. En ik vraag me af wat ik in die tijd heb gedaan. Het is net of het nog maar even geleden is. Ik ben een beetje sprakeloos. Soms voel ik me schuldig, dat ik te weinig aan 'm denk, de laatste tijd droom ik ook niet meer zoveel. In alle hectiek ben ik echt alleen maar bezig met werken en slapen.


Eenmaal thuis gaat er wel een soort van knop om. Soms luister ik wel naar een opgenomen kerkdienst van de Develhof en dat raakt je vaak, of je verdiept je daardoor weer in bepaalde materie, en dat wat de menselijke psyche en ziel zo wonderlijk en onbeschrijfbaar maakt.

Misschien denk ik te veel na over het leven op zich, en het waarom van dingen. Op veel heb je nu eenmaal geen grip, en het besef dat het goed is om dingen los te kunnen laten sijpelt zo nu en dan wat verder door. Het leven is zo ongelofelijk veelzijdig, ondanks dat het vaak voelt als een sleur en er weinig variatie in te ontdekken valt.

Heb de laatste tijd sterk getwijfeld aan het door mij maken van "juiste" keuzes. Maar in wezen is elke keuze "juist", en geen enkele "onjuist". Je les trek je er altijd uit.


Ik heb me dan ook voorgenomen om de tweede helft van deze stage met opgeheven hoofd te voltooien. Geen ge-emmer over dingen die niet lopen zoals je gehoopt had, maar de dingen nemen zoals ze komen en daar het beste in naar boven halen. Hopen mag dan een essentieel deel zijn van het bestaan, toch heb ik het idee dat je er weinig mee kunt. Het is in ieder geval niet synoniem met willen, wat veel verder strekt. Die wijsheid wordt dan ook mijn motto van het nieuwe jaar. Willen is bereiken, en daar gaan we voor! No matter how tough (okee, er zijn grenzen). Dús!

Kijk de laatste tijd ook weer veel Judging Amy, voor wie het kent een heel meeslepende serie over een onconventioneel gezin waar uiteindelijk alles altijd weer op z'n plek valt. Aanrader voor een ieder die zo nu en dan lekker melancholisch wil zijn ;-)

Tot snel weer!


Dikke doei en een nog dikkere hou je taai voor een ieder die in deze tijd door een moeilijke periode gaat...we're in eachother's thoughts & prayers. Family- I love you, and am with you on this journey always. Kus,


Tijn