Onderweg naar morgen

Het is weer tijd voor een nieuw verhaaltje zie ik, een week is niks!
Na de dip van vorige week is het roer nu om. Gisteren was mijn stagebegeleider van de CHN, Giny, over uit Nederland om te bezien hoe het ons stagiairs vergaat. Daar hoorde uiteraard ook een beoordeling van Francis bij die hij keurig had ingevuld, en ik moet zeggen: geen teleurstelling! Verrassend is anders omdat ik toch wel enigzins een idee had van hoe hij over me dacht, maar toch leuk om dat weer een keer bevestigd te zien.
Veel wijzer geworden ook, een stage in de UK verschilt toch behoorlijk van een stage in Nederland, zo blijkt. In Nederland ben je echt stagiair. Of dat overeenkomt met aan het handje genomen worden weet ik natuurlijk niet, maar in die zin is een stage hier wellicht een verdieping, omdat je echt op ontdekkingsreis bent. Je word in wezen losgelaten.
Een wat mindere kant is dat je één met het personeel bent en in die zin niet echt dingen doet waar je voor geleerd moet hebben. Als ik iets moet noemen wat ik terdege is is dat het wel, alle taken die je op een dag vervult zijn vrij geestdodend.

Het is daarom ook belangrijk dat er schot in de zaak "project" komt. Jeroen heeft zijn project van vorig jaar nog niet af kunnen ronden dus dat zegt wel genoeg, daar kom je niet verder mee. Met Giny dan ook gebrainstormd over alternatieven en toen kwamen we al snel aan het grootste probleem waar het hotel in mijn ogen mee kampt: het grote personeelsverloop.
Aangezien de assistant director bij HRM begin december vertrekt en het binnen personeelszaken perfect past is het zonder meer het suggereren waard om voor te stellen een tweetal dagen daar te gaan werken en in de eerste plaats te proberen dat project op te starten. Ik weet hoe het is om niet gewaardeerd te worden temidden van alle hectiek die het hotel kent. Ik denk dan ook dat mensen niet gemotiveerd zijn en het niet (meer) als één grote familie voelt.
Daar moet dus iets mee gedaan worden. De training die ik heb mogen volgen heeft meer als doel om goed gekwalificeerd personeel te krijgen. Je bied personeel de mogelijkheid (of meer verplichting) om verder te komen en kwalitatief betere service te verlenen. Ga je een stap terug moet je jezelf de vraag stellen of personeel daar wel op zit te wachten, aangezien er voor hen niet direct een benefit aan verbonden is. Tuurlijk is dat voor de "buitenkant" het eerste in het hotel waar aan gewerkt moet worden, maar aan elke front zit een backstage. In dit geval de software, de mensen die het gezicht van je bedrijf vormen: alle personeelsleden die die service zíjn.
Ee interessant iets om uit te zoeken dus, en iets waar ik me graag hard voor wil maken.

Iet heel anders. Het hotel kent ook een zogenaamd "Green Team". Van elke unit van het hotel is minstens één afgevaardigde die die unit vertegenwoordigd. Wat het Green Team doet is eigenlijk heel simpel. De omgeving waar het hotel deel van uitmaakt zo schoon mogelijk houden. Zo gaan ze dus onder andere om de zoveel tijd de kustlijn af om aangespoelde troep of afval van mensen op te ruimen. Daarbuiten is Fairmont als bedrijf bekend om het milieu-aspect van bedrijfsvoering. Meneer Jonker (mijn personal coach van school) weet daar meer van omdat hij daar nauw bij betrokken is. In de praktijk komt dat bijvoorbeeld neer op het gebruiken van organisch materiaal, en bv. het zelf telen van kruiden of groenten, of in ieder geval onbespoten producten. Ook het hergebruiken van karton, papier, glas, etc is een deel van deze organisatie. Het "groene" is dus een breeeeed begrip. Afijn, ik moet me nog verdiepen wat het deelnemen hieraan precies inhoudt maar het is wel aan mij besteedt! Hoop dat de plek nog niet is vergeven .

Ik kan niet ontkennen dat dag in dag uit dagen met veel overuren maken je een beetje doet afstompen. Je vervalt snel in negatief denken en je nergens meer om bekommeren. Niet zozeer dat je in een zwart gat valt, maar je versimpelt wel. Je doet je werk, en je doet je best, maar daarbuiten maak je je eigenlijk nergens echt druk om. Het is dat je leeft, maar daar houdt het ook bij op. Wat ik hier zeg is natuurlijk een momentopname, en het wil ook niet zeggen dat iedere persoon in een soortgelijke situatie er zo mee zou omgaan of het zo zou zien of voelen, het is slechts een interpretatie van hoe ik het ervaar. Het gaat ook in waves, in golven. Het is als onvoorspelbaar weer. Je weet nooit hoe iets uit gaat werken, je weet slechts theoretisch hoe een dag of periode in elkaar zit.

Met dat ik dit schrijf realiseer ik me ook dat ik mezelf hiermee deels aan het analyseren ben, i.e. learning moment! Dat groene matcht weer perfect met m'n muzieksmaak en de collectie rolmodellen in mijn leven. Ik noem een Alanis Morissette, een Laetitia Griffith.
Voor de geinteresseerden heb ik een stukje inspirerende televisie van een jaar geleden.
Rik Felderhof op bezoek bij laatstgenoemde in Suriname, gewoon fíjn.

Link: http://player.omroep.nl/?aflID=3352652&md5=f2809d079670dc69a5b7791741057348

Wat werk betreft ben ik er wel achter dat ik toch meer een persoon van achter de schermen ben. Tuurlijk kom je dan al gauw uit op een kantoorbaan, maar dat is ook niet wat ik wil. Ik wil ook praktisch bezig zijn en zien hoe dingen die je in je hoofd hebt er verwezenlijkt uitzien. Misschien wil ik wel teveel. Zo wil ik bijvoorbeeld ook ooit in New York, San Francisco, Vancouver, Australie, en Scandinavie gewoond en gewerkt hebben. Daarnaast zoek ik ook vastigheid. Het feit dat ik graag iets van de wereld wil zien is de avonturier in mij die wakker is geschud sinds een vakantie naar Turkije twee jaar geleden. En wellicht ook een tegenreactie op het komen uit een fantastisch, onvervangbaar en dierbaar warm nest, de drang om het zelf op eigen benen te maken, from scratch. Moeilijk soms, zeker op momenten wanneer je je afvraagt waarom je er aan bent begonnen, maar uiteindelijk - is de bedoeling - geeft het ook een enorme kick. Moet niet vergeten dat dit Schotland een eerste keer is. In die zin ligt het ook in de verwachting dat een tweede start overzee soepeler verloopt, omdat je terug kunt vallen op die eerste ervaring en daarvan hebt geleerd, en er misschien ook meer van kunt genieten.
Ik denk weer te ver vooruit....even in het hier & nu blijven Martijn! (Normaal praat ik nooit over mezelf in de derde persoon hoor, voor dat zekere iemanden zich zorgen gaan maken.) Maar je snapt waar die titel daarboven vandaan komt ;-)

Tot zover het soulsearchen voor vandaag! Mijn lintworm is geloof ik in een diepe winterslaap dus de riem wordt weer iets strakker aangetrokken. Chips en chocola (op de welkome chocoladeletter van Giny na dan) zijn niet in huis te vinden, bij thuiskomst is het smikkelen van bananen, mandarijnen en een verdwaalde boterham met pindakaas (die overigens op het melige brood hier niet zo lekker smaakt als thuis).

Nou, ik hoop dat ik weer wat mensen heb weten te vermaken met mijn gebabbel, en wie weet die of gene aan het denken heb gezet (je weet maar nooit). Zolang je je pad in het vizier blijft houden en trouw blijft - zo goed en zo kwaad als het kan - aan de dingen die tekenend zijn voor jou als persoon, ben je goed bezig, en kom je stap voor stap verder in je leven. Doe wat je hart je ingeeft en houd het puur!

Met een dikke knuffel en een flinke Schotse zeebries, was dit
Martijntje (die ondanks dat hij zich vaak klein voelt toch een behoorlijke groeispurt meemaakt. Noemen ze dat geen laatbloeiers?).

PS: Mails schieten er niet alleen maar vooral de laatste tijd nogal bij in. Vandaar ook de blogs. Mocht je al lange tijd niets van me vernomen hebben (you know who you are: tante Aad, tante Tineke, tante Marleen & oom Gert, tante Jannie, Mellie, de Bergenaartjes, surrogaatfriesjes, Zwijnsteiners en een ieder die zich genegeerd voelt) it's not on purpose, ik laat snel weer wat van me horen!