One light, burnin', furiously

“Kijk naar de tijd die komen zal
Hoe vul jij die in
Je weet het evenmin
Je krijgt niet alles naar je zin

Maar je hoofd vol zorgen houdt je lichaam in z’n macht..”

Precies!! Met een manager die op elk desgewenst moment kan gaan flippen pak je spontaan twee borden voor foodservice in plaats van drie! Je denkt A maar je doet B...
Het functioneren van de mens lijkt soms iets onverklaarbaars. Dat is het ook.
Niet dat je het direct in twijfle moet trekken bij elke steek die valt, maar er lijkt geen einde aan te komen. Door stress of door andere onnoembare factoren eindig je zo nu en dan in een spontane blackout. You can’t think straight. Nu is dat voor mij sowieso lastig, zoniet vrijwel geheel onmogelijk, maar wanneer het zich voordoet op het moment supreme – en dat is 9 van de 10 keer het geval – dan sta je aardig in je hemd.
Je gaat aan je intelligentie twijfelen, je vraagt je af of dit wel je roeping is, en zodra je bij jezelf zo snel niets abnormaals kunt ontdekken ga je de omgeving af. Supervisor. Neuhh. Collega..’s. Hmm lijkt me niet. Manager. PLINNG!
Ach die man kan ook niet helpen dat hij zo geworden is. Dat je je werknemers sigaretten, sigaren en koffie voor je laat halen is een kwestie van gewenning. Dat je van een kaars die uit was een brandende maakt (lees: vuurspuwactie) zodra er iets vergeten wordt, lijkt me niet meer dan logisch, want alles voor perfectie. Maar géén complimenten geven als je 750 pond vangt voor een diner van slechts 12 personen, belachelijk!

Je begrijpt, met een meerdere die zichzelf buitengewoon belangrijk vindt en een carrière als uitsmijter heeft opgegeven voor een baantje in de hotellerie, moet je diegene af en toe een beetje bespotten. Zonder het respect te verliezen overigens. Je kunt met iemand misschien niet door één deur, maar dat geeft je niet het recht om hem naar een andere planeet te verwensen.

“Deze weg wijst zichzelf
Hij leid je naar de toekomst”

Zo’n tekst schreeuwt natuurlijk om een opmerking als: so where’s the nearest exit?

Geintje. Ik laat mezelf niet snel kennen dus ik zet verwoedt door. Wel zijn er een aantal dingen die ik – nog steeds – met die en genen moet bespreken: Francis, de manager, en de assistent-manager, welke alledrie toevalligerwijs vertegenwoordigd zijn in dezelfde persoon, wat ook heel goed de reden zou kunnen zijn waarom dingen langer op zich laten wachten.
Of course, nobody’s perfect en ik kan me een voorstelling maken van de druk die op je ligt als manager. Echter 2,5 maand achter iemand aanlopen of ie alsjeblieft tijd heeft voor een degelijk gesprek gaat zelfs mij vervelen. Het daarnet genoemde respect heeft dus een nieuw dieptepunt bereikt. There you have it: ik ben Nederlander en vind het fijn als afspraken worden nagekomen, I’m sorry J.

For anyone seen The Devil Wears Prada: I hope that ending was real.

On a brighter note, Kinderen voor Kinderen verrichten hier op bewolkte, chagrijn-gevoelige dagen wonderen. De gedachte aan vertoeving op Een Onbewoond Eiland gaat serieus met je aan de haal als je niet oppast. Lig ik overigens niet wakker van.

That’s all! Tot de volgende – met uitzicht op een retourtje Amsterdam, 4 weeks to go, yahoo!

Met dank aan Nick & Simon (Kijk Omhoog) was dit

Martijn van der Vlies
voor
The Northern Lad Gazette
vanuit
St. Andrews